تو به من خندیدی
و نمی دانستی
من به چه دلهره از باغچه ی همسایه
سیب را دزدیدم
باغبان از پی من تند دوید
سیب را دست تو دید
غضب آلود به من کرد نگاه
سیب دندان زده ازدست توافتاد به خاک
و تو رفتی و هنوز ،
سالهاست که در گوش من آرام ،
آرام
خش خش گام تو تکرار کنان
می دهد آزارم
و من اندیشه کنان
غرق این پندارم
که چرا ،
_ خانه ی کوچک ما
سیب نداشت
من به راه طولانی ای می اندیشم که در پیش دارم
بیرون می روم و به ستاره ها می نگرم
تا شب را در جامه تازه اش ببینم
قلب العقرب و ید الجوزاء
هر دو غروب کرده اند.
اکنون وقت آن است که خانه را ترک کنم
به مقصد جبهه های جنگ در دور دست.
نمی دانم آیا هرگز دوباره هم را خواهیم دید؟
همدیگر را تنگ در آغوش می فشاریم و بغض می کنیم
چهره مان جویباری از اشک.
SU WU
نوشته بر ديوار عزلت كدة چانگ
بهار است در كوهستان
من تنها به جست و جوي تو ميآيم
پژواك صداي شكستن چوب در قلّههاي ساكت را ميشنوم
نهرها هنوز يخ زدهاند
بر كوره راه برف ديده ميشود
شامگاه به شيار تو ميرسم
در گذرگاه سنگي كوهستان
تو هيچ نميخواهي اگر چه در شب
درخشش طلا و نقره را بر گرداگردت ميبيني
تو آموختهاي كه آرام باشي
همچون آهوي كوهياي كه رام كردهاي
راه بازگشت را از ياد بردم، پنهانش كردم
چون تو شدم،
قايقي خالي، شناور، سرگردان!
Tu fu
هدیهای از معشوقهی تازهی امپراتور
تکهای از پارچهی کمیاب برگرفتم
ابریشم سفید که چون ژاله روی برف می درخشید
برایت بادبزنی ساختم از هماهنگی و شادمانی
گرد و بی نقص چون ماه تمام.
با خود به هر جا می روی ببر، در آستین ات آشیان اش ده
آن را بجنبان و نسیم خنکی خواهد وزید.
هنگام که پائیز بازمیگردد
و باد شمال گرما را می تاراند
امید دارم آن را
مابین هدایای کهنه
دور نیافکنی و از یاد نبری
بسیار پیش تر از آن که کهنه شود.
بانو پان
باد پائیزی
باد پائیزی ابرهای سپید را در آسمان می پراکند
سبزه ها زرد می شوند
برگ ها فرو می افتند
غازهای وحشی به سوی جنوب پرواز می کنند
آخرین گل ها می شکوفند
ارکیده ها و داوودی ها با عطر تلخ شان
من در رویای آن روی زیبایم
که هرگز نمی توانم از یاد ببرم.
به رود خانه می روم برای سفری بر آب
کرجی بر آب می راند
و با موج های سرسفید غوطه می خورد
نی و طبل می نوازند و پاروزنان آواز می خوانند
برای لحظه ای سر خوش می شوم
و آنگاه اندوه کهن باز می گردد
من فقط زمان کوتاهی جوان بودم
و اکنون دوباره پیر می شوم
در زمان جنگ جهانی دوم یک سرباز فرانسوی در آلمان گرفتار شده بود و یک آلمانی صلح طلب در
خانه اش او را مخفی کرد . بعد از مدتی این دو با هم دوست صمیمی شدند.یک روز مرد فرانسوی به مرد آلمانی گفت:من باید هر چه سریعتر به کشورم بازگردم ولی چون در زبان فرانسوی حرف ر وجود ندارد سربازان آلمانی متوجه فرانسوی بودن من خواهند شد و قطعا مرا دستگیر خواهند کرد . مرد آلمانی گفت:من راه حلی برای این مشکل دارم نگران نباش.سپس مرد آلمانی تخم مرغ پخته و داغی را بر روی زبان مرد فرانسوی قرار داد و از او خواست که بگوید:تخم مرغ تا از این طریق بتواند حرف ر را تلفظ کند .مرد فرانسوی بعد از تکرار فراوان این کلمه بالاخره موفق شد حرف ر را تلفظ کند و از مرد آلمانی تشکر کرد و خود را برای رفتن آماده کرد اما وقتی می خواست از خانه خارج بشود ناگهان مضطرب شد و به مرد آلمانی گفت:آه خدای من! من دیگر نمی توانم حرف ق را تلفظ کنم و اگر به فرانسه برگردم هیچ کس باور نخواهد کرد که من فرانسوی هستم و ممکن است مرا به جرم جاسوسی برای آلمان دستگیر کنم به نظر تو چه کار کنم؟مرد آلمانی با آرامش جواب داد:بهتر است در خانه من بمانی تا زمانی که جنگ تمام بشود و بعد به فرانسه برگردی.
پس از اين واقعه او به «بوردو» نقل مكان كرد و در همان سال نوشتن اولين آثار ادبى خود «بيگانه» و «افسانه سيسى فوس» را به پايان رسانيد. او در سال ۱۹۴۲ به الجزاير بازگشت. «كامو» در خلال جنگ جهانى اول به هسته مقاومت فرانسه با نام «كومبات» پيوست و نشريه اى زيرزمينى هم به همين نام منتشر كرد. هدف اصلى اين گروه فعاليت عليه حزب نازى بود و كامو در سال ۱۹۴۳ به سردبيرى نشريه سازمان مقاومت درآمد. با آزادسازى پاريس به دست متفقين «كامو» به ادامه مبارزه مطبوعاتى اش تاكيد كرد و هنگامى كه روزنامه «كومبات» به نشريه اى با اهداف اقتصادى تبديل شد «كامو» از سمت سردبيرى استعفا داد. پس از جنگ، «كامو» سفرى به سراسر آمريكا انجام داد و در باب اگزيستانسياليسم فرانسوى سخنرانى هاى متعدد انجام داد. او كه داراى تمايلات سياسى چپ بود با انتقاد شديد از سياست هاى كمونيسم هيچ گاه در احزاب كمونيست دوستى نيافت. در سال ۱۹۴۹ بيمارى سل او تشديد شد و براى دو سال در تنهايى زندگى كرد. در سال ۱۹۵۱ «شورشى» را منتشر كرد كه تحليلى فلسفى از مقوله شورش و انقلاب است. او كه در دهه ۵۰ زندگى خود را وقف فعاليت هاى بشردوستانه كرده بود در سال ۱۹۵۲ از فعاليت در يونسكو استعفا داد. در سال ۱۹۵۳ او از معدود سياستمداران چپى بود كه به انتقاد از سياست هاى برخورد شوروى با اعتصابات كارگرى پرداخت. «كامو» در ۴ ژانويه ۱۹۶۰ در يك سانحه رانندگى جان سپرد. او پيشتر در جايى گفته بود كه مضحك ترين و بى معنا ترين نوع مردن مرگ در اثر تصادف و رانندگى است.
چند جمله از آلبر کامو:
انسان تنها آفریدهای است که نمیخواهد همان باشد که هست.
به دستآوردن خوشبختی بزرگترین پیروزی در زندگی است.
تنها يک مشکل به راستی جدی وجود دارد و آنهم «خودکشی» است. داوری اينکه زندگی ارزش زيستن را دارد يا نه بستگی به پاسخ اين پرسش اساسی فلسفی دارد و پرسشهای سرگرمکنندهی ديگر از جمله اينکه دنيا سه بعدی است يا روان، نُه يا دوازده مقوله دارد به دنبال آن خواهد آمد.
